اين اولين باره كه خودم ميخوام  براى وبلاگم چيزى بنويسم.همه معمولاً اين كار رو همون اول انجام ميدن اما شما به بزرگى خودتون ببخشيد.

فكر كنم كه بايد يه كم از خودم بگم . من هم يكى هستم مثل بقيه . از يه چيزايى خوشم مياد و از يه چيزايى خوشم نمياد.مثل خيلى هاى ديگه يه روز خوشحالم يه روز ناراحت.اما بر عكس خيلى ها من خيلى به خودم سخت نمى گيرم .اونجورى كه دوست دارم و راحتم زندگى ميكنم .

نوشتن رو خيلى دوست دارم اما بيشتر از اون دوست دارم نوشته هاى ديگران رو بخونم.

خدا ساحل بي طوفان، آفتاب بي بارون و خنده هاي هميشگي رو قول نداده
خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نكني
خدا جاده هاي آسون و هموار، سفرهاي بي معطلي رو قول نداده
قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شيب نداشته باشن
رود خونه ها گل آلود و عميق نباشن
 
قول داده؟

ولي خدا رسيدن يه روز خوب رو قول داده
خدا روزي روزانه ، استراحت بعد از هركار سخت و کمک تو كارها و عشق جاودان رو قول داده . عجب روزي مي شه اون روز
پس ناملايمات زندگي رو شکر بگو و فقط از خودش کمک بگير که اوجاودانه است و بس
نااميدي مثل جاده اي پر دست اندازه که از سرعت کم مي کنه
اما همين دست انداز نويد يه جاده صاف و وسيع رو بهت مي ده
زياد تو دست انداز نمون
وقتي حس کردي به اون چيزي كه مي خواستي نرسيدي خدا رو شکر کن چون اون مي خواد تو يه زمان مناسب تر غافلگيرت کنه و يه چيزي فراتر از خواسته الانت بهت بده

هيچ وقت يه دوست قديمي رو ترک نكن چرا که عمرا بتوني کسي رو پيدا کني كه بتونه جاي اونو بگيره